Ballada της Περουζέ

PDF cannot be displayed, please update.

Από την αρχαιότητα, η μουσική καταγραφή αποτέλεσε τον καθαυτό τρόπο οπτικής αναπαράστασης του ηχητικού φαινομένου, άλλοτε με λεπτομέρεια και άλλοτε υπό την μορφή οδηγού. Διαχρονικά, η οπτική αποτύπωση της μουσικής υπήρξε ο μοναδικός τρόπος για την αποθήκευση και την διατήρησή της στο χρόνο, αλλά και το αποκλειστικό μέσο για την αναπαραγωγή της. Σε κάθε περίπτωση, η οπτική μεταφορά θα πρέπει να λογιστεί ως επικουρικό εργαλείο, καθώς η προφορική διάδοση και η αποθήκευση στην μνήμη των καλλιτεχνών αποτέλεσαν τις πλέον διαχρονικές τεχνικές για την διάχυση της μουσικής μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Κατά την επονομαζόμενη σήμερα «κλασική» μουσική περίοδο της Ευρώπης, με τα ισχυρότατα κέντρα παραγωγής της, όπως οι σημερινές Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, και ειδικά στην πορεία της προς τον Ρομαντισμό, η μουσική καταγραφή, η παρτιτούρα, λογίστηκε από ορισμένους συνθέτες ως η καθαυτή ενσάρκωση του έργου τους.

Όπως είναι λογικό, στον νεωτερικό καπιταλιστικό κόσμο, η μουσική καταγραφή, ως το βασικό εργαλείο υποστασιοποίησης της μουσικής, ενέταξε υπό την σκέπη της και ρεπερτόρια τα οποία δεν συνδέθηκαν, δεν διαδόθηκαν και δεν λειτούργησαν με βάση την καταγραφή τους. Αυτό πρόσφερε στα κέντρα πώλησης μουσικών προϊόντων ένα πρόσθετο εργαλείο για την επέκταση του δικτύου δράσης τους: οι μη-λόγιες μουσικές απέκτησαν έναν πρόσφορο τρόπο διακίνησής τους, ενισχύοντας την δημοφιλία τους, ακόμη και σε τόπους πολύ μακρινούς από αυτούς της αρχικής τους δημιουργίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, όμως, το φαινόμενο της ηχογράφησης και αναπαραγωγής του ήχου ήρθε να αναδιατάξει τις σχέσεις, και να αποδιοργανώσει το status quo των εκδοτικών οίκων, διεκδικώντας κομμάτι της αγοράς, προσφέροντας ένα προϊόν εξαιρετικά πιο ολοκληρωμένο και άμεσο. Οι εκδοτικοί οίκοι προσπάθησαν μεν να αντιδράσουν με νομικά μέτρα, κατέστην όμως αδύνατη η ανακοπή της δυναμικής του νέου φαινομένου: η επικράτηση της εμπορικής δισκογραφίας είναι πλέον γεγονός, στο μεγαλύτερο κομμάτι του 20ού αιώνα.

Όσον αφορά τις μη-λόγιες μουσικές, οι εμπορικές έντυπες παρτιτούρες αποτελούν εκδόσεις των μουσικών κειμένων τραγουδιών ή ορχηστρικών κομματιών (για την εκδοτική δραστηριότητα στην Ελλάδα βλ. Lerch-Kalavrytinos, 2003: 4-5). Για τις ανάγκες των παρτιτουρών τα τραγούδια διασκευάζονταν κυρίως (αλλά όχι μόνο) για πιάνο ή για πιάνο και φωνή, σε γενικές γραμμές χωρίς σύνθετα εκτελεστικά ζητούμενα. Οι πολυοργανικές ή οι τεχνικά απαιτητικές ενορχηστρώσεις αποφεύγονταν συστηματικά. Κάτω από τις νότες της μελωδικής ανάπτυξης των τραγουδιστικών μερών τυπώνονταν οι στίχοι και, ενίοτε, και μεταφράσεις τους σε άλλες γλώσσες. Ως επί το πλείστον, οι παρτιτούρες είναι δίφυλλες ή τετράφυλλες και συνοδεύονται από το φιλοτεχνημένο με σχετική θεματολογία εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο.

Η εν λόγω οκτασέλιδη παρτιτούρα περιέχει το τραγούδι «Ballada της Περουζέ» από την όπερα «Περουζέ», σε μουσική του Θεόφραστου Σακελλαρίδη και λιμπρέτο -στίχους του Γεωργίου Τσοκόπουλου.

Στο μονόχρωμο εξώφυλλο υπάρχει η φωτογραφία της πρώτης ερμηνεύτριας του πρωταγωνιστικού ρόλου της Περουζέ, της mezzo-soprano Όλγας Πικοπούλου-Παπαδιαμαντοπούλου-Βαλτετσιώτη, γνωστής στο ευρύ κοινό ως Ρεβέκκα, η οποία ποζάρει με ένα είδος εξωτικής ενδυμασίας.

Η όπερα εμπίπτει στο ρεύμα του εξωτισμού, υπό το εθνοκεντρικό πρίσμα του οποίου οι τσιγγάνοι αναπαρίστανται ως μόνιμα απάτριδες και ανέστιοι, ως μια πρωτόγονη περιπλανώμενη ετερότητα που υπερβαίνει κάθε είδους σύνορα. Η σημασία του εξωτισμού αφορά αφ’ ενός τα χαρακτηριστικά αυτού που είναι έξω από τη σφαίρα της ταυτότητας, αφ’ ετέρου την έλξη που ασκεί ό,τι έχει τέτοια χαρακτηριστικά. Η ευρύτατη αποδοχή του φαινομένου είναι πασιφανής: ο πολυδιάστατος γλωσσικός, μουσικός και εικαστικός πλούτος, που συσσωρεύτηκε γύρω και μέσα στον εξωτισμό, δημιούργησε ένα κοινό απόθεμα γνώσης που τροφοδοτεί διηνεκώς το συλλογικό και ατομικό φαντασιακό. Οι τόποι που αναπαρίστανται στον εξωτισμό, η Ανατολή, η Λατινική Αμερική, η Ισπανία, η Χαβάη, είναι κατ’ εξοχήν φαντασιακοί, αποσυνδέονται από τον πραγματικό κόσμο. Ανοίγονται σαν μια θεατρική σκηνή, με εναλλασσόμενα σκηνικά, όπου δραματοποιούνται οι φαντασιώσεις, κατακλύζουν τις αισθήσεις κι εκλύουν έντονα συναισθήματα, προσφέροντας στον «επισκέπτη» μια ιδανική εμπειρία, έξω από τους περιορισμούς του συμβατικού κόσμου.

Χαρακτηριστικό είναι επίσης το πλαίσιο με τους τρεις τίτλους των τραγουδιών που προέρχονται από τη συγκεκριμένη οπερέτα. Ο τίτλος «Ballada της Περουζέ» που αφορά την εν λόγω παρτιτούρα είναι υπογραμμισμένος. Αυτή η τακτική ήταν συνηθισμένη σε παρόμοιες περιπτώσεις. Η δημιουργία ενός και μόνο εξωφύλλου για δύο ή και περισσότερα τραγούδια μείωνε σημαντικά το κόστος της παραγωγής των παρτιτουρών.

Στο εξώφυλλο αναγράφονται επίσης οι δημιουργοί και ο εκδότης. Φέρει επίσης σφραγίδα που αναγράφει “Jules Papasian & Co, Alexandria & Cairo” και στο κέντρο “Pianos Music”. Πρόκειται προφανώς για κατάστημα πώλησης μουσικών ειδών, το οποίο δραστηριοποιούνταν στις δύο πόλεις της Αιγύπτου.

Πρόκειται για παρτιτούρα με σύστημα τριών πενταγράμμων (δύο για το πιάνο και ένα για τη φωνή). Στο κάτω μέρος των σελίδων του μουσικού κειμένου αναγράφεται ο κωδικός «Μ 141 Ε».

Από το ίδιο έργο, κυκλοφόρησαν πέντε εκδόσεις της παρτιτούρας του τραγουδιού «Το παραμύθι της νεράιδας»:
«Το παραμύθι της νεράιδας» εκδ. Μυστακίδης, Ευσταθιάδης & Μακρής, Αθήνα (έκδοση με μονόχρωμο εξώφυλλο και φωτογραφία)
«Το παραμύθι της νεράιδας» εκδ. Μυστακίδης, Ευσταθιάδης & Μακρής, Αθήνα (έκδοση με μονόχρωμο εξώφυλλο και φωτογραφία διαφορετική από την προηγούμενη έκδοση των ίδιων εκδοτών)
«Το παραμύθι της νεράιδας», εκδ. «Μουσική» Ζαχαρία Μακρή, Αθήνα (έκδοση με μονόχρωμο εξώφυλλο)
«Το παραμύθι της νεράιδας», εκδ. Carl Konn, Κωνσταντινούπολη (έκδοση με έγχρωμο εξώφυλλο)
«Το παραμύθι της νεράιδας (Νεράιδα του γιαλού)» εκδ. Γαϊτάνου, Αθήνα, 1947 (έκδοση με μονόχρωμο εξώφυλλο)

Για περισσότερα σχετικά με την όπερα «Περουζέ» βλέπε εδώ.

Έρευνα και κείμενο: Γιώργος Ευαγγέλου, Λεονάρδος Κουνάδης και Νίκος Ορδουλίδης

Δημιουργός (Συνθέτης):
Στιχουργός:
Τσοκόπουλος Γεώργιος
Χρονολογία έκδοσης:
[Όχι μετά το 1919]
Τόπος έκδοσης:
Αθήνα
Γλώσσα/ες:
Ελληνικά
Πρώτες λέξεις:
Θέλεις χρυσοελεφάντινο θρόνο ψηλό να χτίσω
κι απάνω να σε στήσω βασίλισσα σωστή
Εκδότης:
Εκδότες Μυστακίδης, Ευσταθιάδης, Μακρής, Στοά Αρσακείου 13-15, Αθήνα
Έκδοση:
1
Κωδικός έκδοσης:
Μ. 141 Ε.
Πρωτότυπα δικαιώματα:
Ιδιοκτησία των εκδοτών
Χειρόγραφο σημείωμα:
Ναι (Ειρηνούλα Γενίσερλη Αλεξάνδρεια 1919 Σεπτέμβριος)
Φυσική περιγραφή:
Χαρτί, 34,3 Χ 27 εκ., 10 σελίδες, καλή κατάσταση, με ξεκολλημένο το εξώφυλλο ως τη μέση
Προέλευση:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
201806191408
Άδεια χρήσης:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Ballada της Περουζέ", 2019, https://vmrebetiko.gr/item?id=2550
Στίχοι:
Θέλεις χρυσοελεφάντινο θρόνο ψηλά να χτίσω
κι απάνω να σε στήσω βασίλισσα σωστή;

Δεν θέλω θρόνο ψεύτικο, πλάσμα του λογισμού σου
εμένα φθάνει ο νους σου, τρελέ τραγουδιστή...
εμένα φθάνει ο νους σου, τρελέ τραγουδιστή

Τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα
Τρα λα λα λα λα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα
λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα λα λα

Θέλεις τ' αστέρια τ' ουρανού να ρίξω στην ποδιά σου
κι έτσι με μια ματιά σου ο κόσμος να σειστεί;

Μου φτάνουνε τα μάτια σου που σ' άλλους κόσμους βλέπουν
τα άστρα αυτά μου πρέπουν, γλυκέ τραγουδιστή
τα άστρα αυτά μου πρέπουν, γλυκέ τραγουδιστή

Τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα
τρα λα λα λα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα
λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα λα λα

Θέλεις να φέρω απ' τα βουνά το πιο παρθένο μύρο
να σ' το σκορπίσω γύρω η γη να μυριστεί;

Εγώ θέλω το άρωμα όπου σκορπά η καρδιά σου
Δώσ' μου την και ξενοιάσου, καλέ τραγουδιστή

Και δίνει ο νιος τα μάτια του, το νου του, την καρδιά του
να πάρει η δέσποινά του ως που να χορταστεί

Τυφλός χωρίς καρδιά και νου κυλάει στα πόδια εκείνης!
Αχ! Τώρα τι θα γίνεις, φτωχέ τραγουδιστή!
Αχ! Τώρα τι θα γίνεις, φτωχέ τραγουδιστή!

Τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα
λα λα λα λα λα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα
λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα λα λα λα

PDF cannot be displayed, please update.

Από την αρχαιότητα, η μουσική καταγραφή αποτέλεσε τον καθαυτό τρόπο οπτικής αναπαράστασης του ηχητικού φαινομένου, άλλοτε με λεπτομέρεια και άλλοτε υπό την μορφή οδηγού. Διαχρονικά, η οπτική αποτύπωση της μουσικής υπήρξε ο μοναδικός τρόπος για την αποθήκευση και την διατήρησή της στο χρόνο, αλλά και το αποκλειστικό μέσο για την αναπαραγωγή της. Σε κάθε περίπτωση, η οπτική μεταφορά θα πρέπει να λογιστεί ως επικουρικό εργαλείο, καθώς η προφορική διάδοση και η αποθήκευση στην μνήμη των καλλιτεχνών αποτέλεσαν τις πλέον διαχρονικές τεχνικές για την διάχυση της μουσικής μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Κατά την επονομαζόμενη σήμερα «κλασική» μουσική περίοδο της Ευρώπης, με τα ισχυρότατα κέντρα παραγωγής της, όπως οι σημερινές Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, και ειδικά στην πορεία της προς τον Ρομαντισμό, η μουσική καταγραφή, η παρτιτούρα, λογίστηκε από ορισμένους συνθέτες ως η καθαυτή ενσάρκωση του έργου τους.

Όπως είναι λογικό, στον νεωτερικό καπιταλιστικό κόσμο, η μουσική καταγραφή, ως το βασικό εργαλείο υποστασιοποίησης της μουσικής, ενέταξε υπό την σκέπη της και ρεπερτόρια τα οποία δεν συνδέθηκαν, δεν διαδόθηκαν και δεν λειτούργησαν με βάση την καταγραφή τους. Αυτό πρόσφερε στα κέντρα πώλησης μουσικών προϊόντων ένα πρόσθετο εργαλείο για την επέκταση του δικτύου δράσης τους: οι μη-λόγιες μουσικές απέκτησαν έναν πρόσφορο τρόπο διακίνησής τους, ενισχύοντας την δημοφιλία τους, ακόμη και σε τόπους πολύ μακρινούς από αυτούς της αρχικής τους δημιουργίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, όμως, το φαινόμενο της ηχογράφησης και αναπαραγωγής του ήχου ήρθε να αναδιατάξει τις σχέσεις, και να αποδιοργανώσει το status quo των εκδοτικών οίκων, διεκδικώντας κομμάτι της αγοράς, προσφέροντας ένα προϊόν εξαιρετικά πιο ολοκληρωμένο και άμεσο. Οι εκδοτικοί οίκοι προσπάθησαν μεν να αντιδράσουν με νομικά μέτρα, κατέστην όμως αδύνατη η ανακοπή της δυναμικής του νέου φαινομένου: η επικράτηση της εμπορικής δισκογραφίας είναι πλέον γεγονός, στο μεγαλύτερο κομμάτι του 20ού αιώνα.

Όσον αφορά τις μη-λόγιες μουσικές, οι εμπορικές έντυπες παρτιτούρες αποτελούν εκδόσεις των μουσικών κειμένων τραγουδιών ή ορχηστρικών κομματιών (για την εκδοτική δραστηριότητα στην Ελλάδα βλ. Lerch-Kalavrytinos, 2003: 4-5). Για τις ανάγκες των παρτιτουρών τα τραγούδια διασκευάζονταν κυρίως (αλλά όχι μόνο) για πιάνο ή για πιάνο και φωνή, σε γενικές γραμμές χωρίς σύνθετα εκτελεστικά ζητούμενα. Οι πολυοργανικές ή οι τεχνικά απαιτητικές ενορχηστρώσεις αποφεύγονταν συστηματικά. Κάτω από τις νότες της μελωδικής ανάπτυξης των τραγουδιστικών μερών τυπώνονταν οι στίχοι και, ενίοτε, και μεταφράσεις τους σε άλλες γλώσσες. Ως επί το πλείστον, οι παρτιτούρες είναι δίφυλλες ή τετράφυλλες και συνοδεύονται από το φιλοτεχνημένο με σχετική θεματολογία εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο.

Η εν λόγω οκτασέλιδη παρτιτούρα περιέχει το τραγούδι «Ballada της Περουζέ» από την όπερα «Περουζέ», σε μουσική του Θεόφραστου Σακελλαρίδη και λιμπρέτο -στίχους του Γεωργίου Τσοκόπουλου.

Στο μονόχρωμο εξώφυλλο υπάρχει η φωτογραφία της πρώτης ερμηνεύτριας του πρωταγωνιστικού ρόλου της Περουζέ, της mezzo-soprano Όλγας Πικοπούλου-Παπαδιαμαντοπούλου-Βαλτετσιώτη, γνωστής στο ευρύ κοινό ως Ρεβέκκα, η οποία ποζάρει με ένα είδος εξωτικής ενδυμασίας.

Η όπερα εμπίπτει στο ρεύμα του εξωτισμού, υπό το εθνοκεντρικό πρίσμα του οποίου οι τσιγγάνοι αναπαρίστανται ως μόνιμα απάτριδες και ανέστιοι, ως μια πρωτόγονη περιπλανώμενη ετερότητα που υπερβαίνει κάθε είδους σύνορα. Η σημασία του εξωτισμού αφορά αφ’ ενός τα χαρακτηριστικά αυτού που είναι έξω από τη σφαίρα της ταυτότητας, αφ’ ετέρου την έλξη που ασκεί ό,τι έχει τέτοια χαρακτηριστικά. Η ευρύτατη αποδοχή του φαινομένου είναι πασιφανής: ο πολυδιάστατος γλωσσικός, μουσικός και εικαστικός πλούτος, που συσσωρεύτηκε γύρω και μέσα στον εξωτισμό, δημιούργησε ένα κοινό απόθεμα γνώσης που τροφοδοτεί διηνεκώς το συλλογικό και ατομικό φαντασιακό. Οι τόποι που αναπαρίστανται στον εξωτισμό, η Ανατολή, η Λατινική Αμερική, η Ισπανία, η Χαβάη, είναι κατ’ εξοχήν φαντασιακοί, αποσυνδέονται από τον πραγματικό κόσμο. Ανοίγονται σαν μια θεατρική σκηνή, με εναλλασσόμενα σκηνικά, όπου δραματοποιούνται οι φαντασιώσεις, κατακλύζουν τις αισθήσεις κι εκλύουν έντονα συναισθήματα, προσφέροντας στον «επισκέπτη» μια ιδανική εμπειρία, έξω από τους περιορισμούς του συμβατικού κόσμου.

Χαρακτηριστικό είναι επίσης το πλαίσιο με τους τρεις τίτλους των τραγουδιών που προέρχονται από τη συγκεκριμένη οπερέτα. Ο τίτλος «Ballada της Περουζέ» που αφορά την εν λόγω παρτιτούρα είναι υπογραμμισμένος. Αυτή η τακτική ήταν συνηθισμένη σε παρόμοιες περιπτώσεις. Η δημιουργία ενός και μόνο εξωφύλλου για δύο ή και περισσότερα τραγούδια μείωνε σημαντικά το κόστος της παραγωγής των παρτιτουρών.

Στο εξώφυλλο αναγράφονται επίσης οι δημιουργοί και ο εκδότης. Φέρει επίσης σφραγίδα που αναγράφει “Jules Papasian & Co, Alexandria & Cairo” και στο κέντρο “Pianos Music”. Πρόκειται προφανώς για κατάστημα πώλησης μουσικών ειδών, το οποίο δραστηριοποιούνταν στις δύο πόλεις της Αιγύπτου.

Πρόκειται για παρτιτούρα με σύστημα τριών πενταγράμμων (δύο για το πιάνο και ένα για τη φωνή). Στο κάτω μέρος των σελίδων του μουσικού κειμένου αναγράφεται ο κωδικός «Μ 141 Ε».

Από το ίδιο έργο, κυκλοφόρησαν πέντε εκδόσεις της παρτιτούρας του τραγουδιού «Το παραμύθι της νεράιδας»:
«Το παραμύθι της νεράιδας» εκδ. Μυστακίδης, Ευσταθιάδης & Μακρής, Αθήνα (έκδοση με μονόχρωμο εξώφυλλο και φωτογραφία)
«Το παραμύθι της νεράιδας» εκδ. Μυστακίδης, Ευσταθιάδης & Μακρής, Αθήνα (έκδοση με μονόχρωμο εξώφυλλο και φωτογραφία διαφορετική από την προηγούμενη έκδοση των ίδιων εκδοτών)
«Το παραμύθι της νεράιδας», εκδ. «Μουσική» Ζαχαρία Μακρή, Αθήνα (έκδοση με μονόχρωμο εξώφυλλο)
«Το παραμύθι της νεράιδας», εκδ. Carl Konn, Κωνσταντινούπολη (έκδοση με έγχρωμο εξώφυλλο)
«Το παραμύθι της νεράιδας (Νεράιδα του γιαλού)» εκδ. Γαϊτάνου, Αθήνα, 1947 (έκδοση με μονόχρωμο εξώφυλλο)

Για περισσότερα σχετικά με την όπερα «Περουζέ» βλέπε εδώ.

Έρευνα και κείμενο: Γιώργος Ευαγγέλου, Λεονάρδος Κουνάδης και Νίκος Ορδουλίδης

Δημιουργός (Συνθέτης):
Στιχουργός:
Τσοκόπουλος Γεώργιος
Χρονολογία έκδοσης:
[Όχι μετά το 1919]
Τόπος έκδοσης:
Αθήνα
Γλώσσα/ες:
Ελληνικά
Πρώτες λέξεις:
Θέλεις χρυσοελεφάντινο θρόνο ψηλό να χτίσω
κι απάνω να σε στήσω βασίλισσα σωστή
Εκδότης:
Εκδότες Μυστακίδης, Ευσταθιάδης, Μακρής, Στοά Αρσακείου 13-15, Αθήνα
Έκδοση:
1
Κωδικός έκδοσης:
Μ. 141 Ε.
Πρωτότυπα δικαιώματα:
Ιδιοκτησία των εκδοτών
Χειρόγραφο σημείωμα:
Ναι (Ειρηνούλα Γενίσερλη Αλεξάνδρεια 1919 Σεπτέμβριος)
Φυσική περιγραφή:
Χαρτί, 34,3 Χ 27 εκ., 10 σελίδες, καλή κατάσταση, με ξεκολλημένο το εξώφυλλο ως τη μέση
Προέλευση:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
201806191408
Άδεια χρήσης:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Ballada της Περουζέ", 2019, https://vmrebetiko.gr/item?id=2550
Στίχοι:
Θέλεις χρυσοελεφάντινο θρόνο ψηλά να χτίσω
κι απάνω να σε στήσω βασίλισσα σωστή;

Δεν θέλω θρόνο ψεύτικο, πλάσμα του λογισμού σου
εμένα φθάνει ο νους σου, τρελέ τραγουδιστή...
εμένα φθάνει ο νους σου, τρελέ τραγουδιστή

Τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα
Τρα λα λα λα λα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα
λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα λα λα

Θέλεις τ' αστέρια τ' ουρανού να ρίξω στην ποδιά σου
κι έτσι με μια ματιά σου ο κόσμος να σειστεί;

Μου φτάνουνε τα μάτια σου που σ' άλλους κόσμους βλέπουν
τα άστρα αυτά μου πρέπουν, γλυκέ τραγουδιστή
τα άστρα αυτά μου πρέπουν, γλυκέ τραγουδιστή

Τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα
τρα λα λα λα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα
λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα λα λα

Θέλεις να φέρω απ' τα βουνά το πιο παρθένο μύρο
να σ' το σκορπίσω γύρω η γη να μυριστεί;

Εγώ θέλω το άρωμα όπου σκορπά η καρδιά σου
Δώσ' μου την και ξενοιάσου, καλέ τραγουδιστή

Και δίνει ο νιος τα μάτια του, το νου του, την καρδιά του
να πάρει η δέσποινά του ως που να χορταστεί

Τυφλός χωρίς καρδιά και νου κυλάει στα πόδια εκείνης!
Αχ! Τώρα τι θα γίνεις, φτωχέ τραγουδιστή!
Αχ! Τώρα τι θα γίνεις, φτωχέ τραγουδιστή!

Τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα
λα λα λα λα λα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα
λα λα λα λα τρα λα λα λα λα τρα λα λα λα λα λα λα λα

Σχετικά τεκμήρια

Δείτε επίσης