Μαριόλα

Παράλληλα με τις σχέσεις που αναπτύχθηκαν μεταξύ του ελληνικού αστικού λαϊκού τραγουδιού του 19ου και του 20ού αιώνα με τη Νάπολη και το διάσημο Canzone Napoletana, σχέσεις στις οποίες πρωταγωνίστησε η Σμύρνη, η δισκογραφία φανερώνει ακόμη ένα παρόμοιο ρεύμα. Πρόκειται για γαλλικά τραγούδια, τα οποία οικειοποιήθηκαν Έλληνες μουσικοί. Η οικειοποίηση είναι διττή, όπως και στην περίπτωση του Canzone Napoletana: αφορά αφενός τον στίχο ο οποίος πλέον είναι ελληνικός (απ’ ό,τι δείχνουν τα μέχρι τώρα στοιχεία, δεν έχει καμία σχέση με τον πρωτότυπο), αλλά, αφετέρου, και τις πρακτικές εκτέλεσης: διαφορετικό οργανολόγιο, διαφορετικό τραγουδιστικό ύφος, συχνά διαφοροποιήσεις στις μελωδικές και ρυθμικές φόρμες, και στις αρμονίες. Οι Έλληνες μουσικοί προσαρμόζουν αυτό που ακούν στη δική τους συνθήκη, με βάση τις δικές τους δυνατότητες. Η γαλλική οικουμένη δανείζει τα chansons της, τα οποία κουβαλούν μια δυναμική παράδοση τραγουδοποιΐας και επιτέλεσης. Το Παρίσι, η Μονμάρτη και τα cabarets artistiques επηρεάζουν τις μουσικές του κόσμου. Η ατμόσφαιρα από το Chat Noir, το οποίο λειτούργησε από το 1881, φτάνει και στην ελληνική οικουμένη.

Πρόκειται για διασκευή με ελληνικούς στίχους του γαλλικού τραγουδιού "La mariolle" σε μουσική του Désiré Berniaux (1869–1960) και στίχους του Edmond Bouchaud dit Defleuve (1870–1945).

Ηχογραφήθηκε μάλλον το 1910 από τον Marcelly στον δίσκο Pathé 104 (βλ. εδώ και εδώ) και από τον Adolphe Bérard σε κύλινδρο Edison το 1911 και πιθανότατα και σε δίσκο.

Η γαλλική παρτιτούρα του τραγουδιού κυκλοφόρησε στο Παρίσι περίπου το 1910 από τις εκδόσεις D. Berniaux (75 Passage, Brady, Paris).

Σύμφωνα με τον Πάνο Μαυραγάνη η ελληνική παρτιτούρα κυκλοφόρησε με τίτλο "La mariolla" από τον εκδοτικό οίκο Χρηστίδη στην Κωνσταντινούπολη. Στην παραπάνω καταγραφή ως συνθέτες αναφέρονται οι Α. Κρικώνης και D. Berniaux και ως στιχουργός ο Τυμφρηστός (ψευδώνυμο του Δ. Παπαδόπουλου). Παρτιτούρα του τραγουδιού με στίχους στην ελληνική και γαλλική γλώσσα εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη και από τις εκδόσεις Ιnternationale.

Έρευνα και κείμενο: Λεονάρδος Κουνάδης και Νίκος Ορδουλίδης

Δημιουργός (Συνθέτης):
Στιχουργός:
[Γαλλικοί στίχοι: Bouchaud dit Defleuve Edmond Ελληνικοί στίχοι: Τυμφρηστός (Παπαδόπουλος Δημήτριος) ;]
Τραγουδιστές:
Ελληνική Εστουδιαντίνα
Ορχήστρα-Εκτελεστές:
Ελληνική Εστουδιαντίνα
Χρονολογία ηχογράφησης:
1911 (;)
Τόπος ηχογράφησης:
Κωνσταντινούπολη
Γλώσσα/ες:
Ελληνικά
Χορός / Ρυθμός:
Βαλς
Εκδότης:
Orfeon
Αριθμός καταλόγου:
No-10449
Αριθμός μήτρας:
674
Διάρκεια:
3:01
Θέση τεκμηρίου:
Δισκοθήκη Αρχείου Κουνάδη
Φυσική περιγραφή:
Δίσκος 10'' (25 εκατοστών)
Προέλευση:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
Orfeon_10449_Mariola
Άδεια χρήσης:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Μαριόλα", 2019, https://vmrebetiko.gr/item?id=5199

Παράλληλα με τις σχέσεις που αναπτύχθηκαν μεταξύ του ελληνικού αστικού λαϊκού τραγουδιού του 19ου και του 20ού αιώνα με τη Νάπολη και το διάσημο Canzone Napoletana, σχέσεις στις οποίες πρωταγωνίστησε η Σμύρνη, η δισκογραφία φανερώνει ακόμη ένα παρόμοιο ρεύμα. Πρόκειται για γαλλικά τραγούδια, τα οποία οικειοποιήθηκαν Έλληνες μουσικοί. Η οικειοποίηση είναι διττή, όπως και στην περίπτωση του Canzone Napoletana: αφορά αφενός τον στίχο ο οποίος πλέον είναι ελληνικός (απ’ ό,τι δείχνουν τα μέχρι τώρα στοιχεία, δεν έχει καμία σχέση με τον πρωτότυπο), αλλά, αφετέρου, και τις πρακτικές εκτέλεσης: διαφορετικό οργανολόγιο, διαφορετικό τραγουδιστικό ύφος, συχνά διαφοροποιήσεις στις μελωδικές και ρυθμικές φόρμες, και στις αρμονίες. Οι Έλληνες μουσικοί προσαρμόζουν αυτό που ακούν στη δική τους συνθήκη, με βάση τις δικές τους δυνατότητες. Η γαλλική οικουμένη δανείζει τα chansons της, τα οποία κουβαλούν μια δυναμική παράδοση τραγουδοποιΐας και επιτέλεσης. Το Παρίσι, η Μονμάρτη και τα cabarets artistiques επηρεάζουν τις μουσικές του κόσμου. Η ατμόσφαιρα από το Chat Noir, το οποίο λειτούργησε από το 1881, φτάνει και στην ελληνική οικουμένη.

Πρόκειται για διασκευή με ελληνικούς στίχους του γαλλικού τραγουδιού "La mariolle" σε μουσική του Désiré Berniaux (1869–1960) και στίχους του Edmond Bouchaud dit Defleuve (1870–1945).

Ηχογραφήθηκε μάλλον το 1910 από τον Marcelly στον δίσκο Pathé 104 (βλ. εδώ και εδώ) και από τον Adolphe Bérard σε κύλινδρο Edison το 1911 και πιθανότατα και σε δίσκο.

Η γαλλική παρτιτούρα του τραγουδιού κυκλοφόρησε στο Παρίσι περίπου το 1910 από τις εκδόσεις D. Berniaux (75 Passage, Brady, Paris).

Σύμφωνα με τον Πάνο Μαυραγάνη η ελληνική παρτιτούρα κυκλοφόρησε με τίτλο "La mariolla" από τον εκδοτικό οίκο Χρηστίδη στην Κωνσταντινούπολη. Στην παραπάνω καταγραφή ως συνθέτες αναφέρονται οι Α. Κρικώνης και D. Berniaux και ως στιχουργός ο Τυμφρηστός (ψευδώνυμο του Δ. Παπαδόπουλου). Παρτιτούρα του τραγουδιού με στίχους στην ελληνική και γαλλική γλώσσα εκδόθηκε στην Κωνσταντινούπολη και από τις εκδόσεις Ιnternationale.

Έρευνα και κείμενο: Λεονάρδος Κουνάδης και Νίκος Ορδουλίδης

Δημιουργός (Συνθέτης):
Στιχουργός:
[Γαλλικοί στίχοι: Bouchaud dit Defleuve Edmond Ελληνικοί στίχοι: Τυμφρηστός (Παπαδόπουλος Δημήτριος) ;]
Τραγουδιστές:
Ελληνική Εστουδιαντίνα
Ορχήστρα-Εκτελεστές:
Ελληνική Εστουδιαντίνα
Χρονολογία ηχογράφησης:
1911 (;)
Τόπος ηχογράφησης:
Κωνσταντινούπολη
Γλώσσα/ες:
Ελληνικά
Χορός / Ρυθμός:
Βαλς
Εκδότης:
Orfeon
Αριθμός καταλόγου:
No-10449
Αριθμός μήτρας:
674
Διάρκεια:
3:01
Θέση τεκμηρίου:
Δισκοθήκη Αρχείου Κουνάδη
Φυσική περιγραφή:
Δίσκος 10'' (25 εκατοστών)
Προέλευση:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
Orfeon_10449_Mariola
Άδεια χρήσης:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Μαριόλα", 2019, https://vmrebetiko.gr/item?id=5199

Σχετικά τεκμήρια

Δείτε επίσης