Η παρούσα ηχογράφηση περιλαμβάνει έναν μουσικό σκοπό που συναντάμε αρκετές φορές στην ελληνόφωνη δισκογραφία σε διάφορες εκδοχές και παραλλαγές, τόσο μουσικές όσο και στιχουργικές:

– «Μανάκι μου», Πέτρος Ζουναράκης, Κωνσταντινούπολη, 1919 (Orfeon S. 3037 – 12838).
– «Μανάκι μου», Γιώργος Βιδάλης, Αθήνα, 1925 (Odeon Go 69 – GA 1037).
– «Μανάκι μου», Αντώνης Νταλγκάς (Διαμαντίδης), Αθήνα, 26 Φεβρουαρίου 1926 (His Master’s Voice BJ 203 – AO 164).
– «Μανάκι μου», Κώστας Καρίπης, Αθήνα, 1927 (Polydor 4577 ar – V 45121).
– «Μανάκι μου», Αντώνης Νταλγκάς (Διαμαντίδης) και ορχήστρα με τον Σαλονικιό (Δημήτρη Σέμση) στο βιολί, Αθήνα, 21 Ιουνίου 1927 (His Master’s Voice BF 760 – AO 205).
– «Μανάκι μου», Λευτέρης Μενεμενλής, Αθήνα, 1928 (Columbia UK 20002 – 8006).
– «Έλα στ' Ανάπλι», Αντώνης Νταλγκάς (Διαμαντίδης), Αθήνα, 1929 (Pathé 70026 – X. 80038).
– «Μανάκι μου», Πωλ Γαδ, πιθανώς Κωνσταντινούπολη, δεκετία του 1920 (Pathé 11629).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι σε όλες τις προαναφερθείσες ηχογραφήσεις ο υπό εξέταση σκοπός συνδυάζεται με το μουσικό θέμα του «Μπουρνοβαλιού μανέ». Ο εν λόγω σκοπός, ένας από τους δημοφιλέστερους του ελληνόφωνου αστικού λαϊκού ρεπερτορίου, εντοπίζεται, από τις αρχές του 20ού αιώνα στη δισκογραφία, σε τουλάχιστον δεκατρείς εκτελέσεις, με αρκετές παραλλαγές, διαφορετικούς στίχους και τίτλους, όπως «Βουρνοβαλίτικο»  «Με την αδιαφορίαν σου», «Και γιατί δεν μας το λες», «Η χήρα», «Μπουρνοβαλιό». Στην παρούσα ηχογράφηση η μελωδία του «Μπουρνοβαλιού μανέ» ενσωματώνεται στο τραγούδι ως ενδιάμεσο οργανικό θέμα, το οποίο αποδίδεται από το βιολί τρεις φορές (βλέπε 0′ 59″– 1′ 09″, 1′ 53″ – 2′ 03″ και 2′ 48″ – 2′ 57″).

Η συναρμογή αυτή των δύο μουσικών σκοπών απαντά και στο τουρκικό ρεπερτόριο. Συγκεκριμένα, γύρω στα 1931-1932 οι İzmirli Santuri Recep, στο σαντούρι, Kemani Cemal, στο βιολί, και Udi Mustafa, στο ούτι, ηχογραφούν στην Κωνσταντινούπολη το οργανικό "İzmir Zeybeği" (Sahibinin Sesi 0K 574 – AX. 2477).

Ωστόσο, το μουσικό θέμα του «Μπουρνοβαλιού μανέ» εντοπίζεται και στην ηχογράφηση "Ţaţa Mariţa", την οποία πραγματοποίησε ο βιολιστής Nicolas Matthey and his Gypsy Orchestra στη Νέα Υόρκη, στις 14 Σεπτεμβρίου 1938 (Decca 64653 – 2121). Τον συνοδεύουν ο Ούγγρος Edmund Berky στο τσίμπαλο, και αταυτοποίητοι μουσικοί στο τσέλο, το πιάνο και το κοντραμπάσο. Στην ετικέτα του δίσκου διαβάζουμε ότι πρόκειται για "Roumanian Peasant song and dance". Συμπεριλήφθηκε, μαζί με εννέα ακόμα ηχογραφήσεις που περιλαμβάνονται σε πέντε δίσκους 78 στροφών, στο album Νο. 21 της αμερικανικής εταιρείας Decca με τίτλο “Roumanian gypsy music – Roumanian folk songs and dances”. 

Σύμφωνα με πληροφορίες που παραθέτει ο Paul Gifford, ο οποίος ανάρτησε την ηχογράφηση, o Nicolas Matthey, το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Nicolae Mateescu (σε άλλες πηγές αναφέρεται ως Nicolae Matei), γεννήθηκε το 1903 (ή το 1905) στη Μόσχα. Ήταν γιος Ρουμάνου μουσικού που ζούσε στη Ρωσία, και επέστρεψε με τον πατέρα του στο Βουκουρέστι μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, όπου συνέχισε τις σπουδές του. Το 1923 μετανάστευσε στην Αμερική, παίζοντας αποκλειστικά σε εστιατόρια που εξυπηρετούσαν τη ρωσική αριστοκρατική πελατεία. Πραγματοποίησε πολυάριθμες ηχογραφήσεις για την Decca και άλλες εταιρείες, με ρωσική, ρουμανική (βλ. εδώ, εδώ και εδώ) και «ανατολίτικη» μουσική (βλ. εδώ, εδώ, εδώ και εδώ). Απεβίωσε το 1955 στη Νέα Υόρκη (βλ. εδώ).

Σημειώνουμε, επίσης, ότι καταγράφονται τέσσερις ηχογραφήσεις με τον τίτλο «Μανάκι μου» οι οποίεςχρησιμοποιούν διαφορετικό μελωδικό υλικό (βλ. ενδεικτικά εδώ). Σε αυτή τη μελωδία βασίζεται και το τραγούδι «Τώρα τα παίρνω», το οποίο ηχογράφησε Γιώργος Κατσαρός (Θεολογίτης), στο Κάμντεν της Νέας Υερσέης, στις 18 Μαΐου 1928 (Victor CVE 45054 – V-58016-A).