Για σε πονώ

PDF cannot be displayed, please update.

Από την αρχαιότητα, η μουσική καταγραφή αποτέλεσε τον καθαυτό τρόπο οπτικής αναπαράστασης του ηχητικού φαινομένου, άλλοτε με λεπτομέρεια και άλλοτε υπό την μορφή οδηγού. Διαχρονικά, η οπτική αποτύπωση της μουσικής υπήρξε ο μοναδικός τρόπος για την αποθήκευση και την διατήρησή της στο χρόνο, αλλά και το αποκλειστικό μέσο για την αναπαραγωγή της. Σε κάθε περίπτωση, η οπτική μεταφορά θα πρέπει να λογιστεί ως επικουρικό εργαλείο, καθώς η προφορική διάδοση και η αποθήκευση στην μνήμη των καλλιτεχνών αποτέλεσαν τις πλέον διαχρονικές τεχνικές για την διάχυση της μουσικής μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Κατά την επονομαζόμενη σήμερα «κλασική» μουσική περίοδο της Ευρώπης, με τα ισχυρότατα κέντρα παραγωγής της, όπως οι σημερινές Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, και ειδικά στην πορεία της προς τον Ρομαντισμό, η μουσική καταγραφή, η παρτιτούρα, λογίστηκε από ορισμένους συνθέτες ως η καθαυτή ενσάρκωση του έργου τους.

Όπως είναι λογικό, στον νεωτερικό καπιταλιστικό κόσμο, η μουσική καταγραφή, ως το βασικό εργαλείο υποστασιοποίησης της μουσικής, ενέταξε υπό την σκέπη της και ρεπερτόρια τα οποία δεν συνδέθηκαν, δεν διαδόθηκαν και δεν λειτούργησαν με βάση την καταγραφή τους. Αυτό πρόσφερε στα κέντρα πώλησης μουσικών προϊόντων ένα πρόσθετο εργαλείο για την επέκταση του δικτύου δράσης τους: οι μη-λόγιες μουσικές απέκτησαν έναν πρόσφορο τρόπο διακίνησής τους, ενισχύοντας την δημοφιλία τους, ακόμη και σε τόπους πολύ μακρινούς από αυτούς της αρχικής τους δημιουργίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, όμως, το φαινόμενο της ηχογράφησης και αναπαραγωγής του ήχου ήρθε να αναδιατάξει τις σχέσεις, και να αποδιοργανώσει το status quo των εκδοτικών οίκων, διεκδικώντας κομμάτι της αγοράς, προσφέροντας ένα προϊόν εξαιρετικά πιο ολοκληρωμένο και άμεσο. Οι εκδοτικοί οίκοι προσπάθησαν μεν να αντιδράσουν με νομικά μέτρα, κατέστην όμως αδύνατη η ανακοπή της δυναμικής του νέου φαινομένου: η επικράτηση της εμπορικής δισκογραφίας είναι πλέον γεγονός, στο μεγαλύτερο κομμάτι του 20ού αιώνα.

Όσον αφορά τις μη-λόγιες μουσικές, οι εμπορικές έντυπες παρτιτούρες αποτελούν εκδόσεις των μουσικών κειμένων τραγουδιών ή ορχηστρικών κομματιών (για την εκδοτική δραστηριότητα στην Ελλάδα βλ. Lerch-Kalavrytinos, 2003: 4-5). Για τις ανάγκες των παρτιτουρών τα τραγούδια διασκευάζονταν κυρίως (αλλά όχι μόνο) για πιάνο ή για πιάνο και φωνή, σε γενικές γραμμές χωρίς σύνθετα εκτελεστικά ζητούμενα. Οι πολυοργανικές ή οι τεχνικά απαιτητικές ενορχηστρώσεις αποφεύγονταν συστηματικά. Κάτω από τις νότες της μελωδικής ανάπτυξης των τραγουδιστικών μερών τυπώνονταν οι στίχοι και, ενίοτε, και μεταφράσεις τους σε άλλες γλώσσες. Ως επί το πλείστον, οι παρτιτούρες είναι δίφυλλες ή τετράφυλλες και συνοδεύονται από το φιλοτεχνημένο με σχετική θεματολογία εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο.

Η εν λόγω παρτιτούρα περιέχει διασκευή με ελληνικούς στίχους του Ηρ. Π. Σακελλαρόπουλου του ναπολιτάνικου τραγουδιού "Sorrisi e baci" (Χαμόγελα και φιλιά) σε μουσική του Enrico de Leva και στίχους του Giuseppe Pessina.

Οι ιστορικές πηγές υπογραμμίζουν τις στενές σχέσεις μεταξύ της ιταλόφωνης και της ελληνόφωνης μουσικής. Οι συνομιλίες που αναπτύχθηκαν μεταξύ συγκεκριμένων τόπων, όπως τα νησιά του Ιονίου, τα Δωδεκάνησα και η Πάτρα, με ιταλικές πόλεις, και τα αποτελέσματά τους είναι αρκετά ώστε να αναδείξουν τους ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των δύο εθνοπολιτισμικών ομάδων. Επιπλέον, σχέσεις σφυρηλατήθηκαν σε τόπους όπου οι δυο εθνότητες έζησαν μαζί. Όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση της κοσμοπολίτικης Σμύρνης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ή σε αυτήν της Νέας Υόρκης, όπου Ιταλοί και Έλληνες μετέβησαν ως μετανάστες. Ερευνώντας το ιστορικό υλικό, φαίνεται ότι ειδικά μία πόλη της ιταλικής χερσονήσου ανέπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με τα μεγάλα αστικά κέντρα όπου πρωταγωνίστησαν ελληνόφωνοι μουσικοί. Πρόκειται για τη Νάπολη και το περίφημο Canzone Napoletana. Οι Έλληνες πρωταγωνιστές δανείστηκαν μουσική ή/και στίχο από προϋπάρχοντα ναπολιτάνικα. Σε πολλές περιπτώσεις, οι οικειοποιήσεις δεν αφορούν μόνο το ναπολιτάνικο τραγούδι αλλά συνολικά το ιταλόφωνο, καθώς συχνά τα πρωτότυπα ναπολιτάνικα μεταφράστηκαν στην ιταλική, από την οποία προέκυψε το δάνειο. Τα τραγούδια αυτά εξέβαλαν στον ελληνόφωνο κόσμο είτε διά της ευθείας οδού, είτε δια της τεθλασμένης, μέσω άλλων ρεπερτοριακών δικτύων. Σε κάθε περίπτωση, η διακίνηση μουσικών αποτελεί ήδη πραγματικότητα πριν τον 20ό αιώνα, με τις περιοδείες των θεατρικών και μουσικών παραστάσεων αλλά και με τα δίκτυα των μουσικών εκδοτικών οίκων. Η δισκογραφία όχι μόνο ενσωματώνεται σε αυτό το πλαίσιο, αλλά διαδραματίζει καίριο ρόλο στον μετασχηματισμό του. Η οικειοποίηση από την πλευρά των Ελλήνων μουσικών είναι διττή: αφορά αφενός τον στίχο ο οποίος πλέον είναι ελληνικός (συχνά, μάλιστα, δεν έχει καμία σχέση με τον πρωτότυπο), αλλά, αφετέρου, αφορά και τις πρακτικές εκτέλεσης: διαφορετικό οργανολόγιο, διαφορετικό τραγουδιστικό ύφος, συχνά διαφοροποιήσεις στις μελωδικές και ρυθμικές φόρμες, αλλά και στις αρμονίες. Οι Έλληνες μουσικοί προσαρμόζουν αυτό που ακούν στη δική τους συνθήκη, με βάση τις δικές τους δυνατότητες. Άλλωστε, η συνθήκη των μαντολίνων, των κιθάρων, των μαρς, της φωνητικής πολυφωνίας και του bel canto φωνητικού ιδιώματος αποτελούν χαρακτηριστικά που φανερώνουν τις επιρροές του Canzone Napoletana στο ελληνόφωνο αστικό λαϊκό τραγούδι. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί πως σε ποικίλες περιπτώσεις, συχνά και λόγω της μεγάλης επιτυχίας που γνώρισαν τα τραγούδια διεθνώς, το δίκτυο που τελικά σχηματίζεται είναι εξαιρετικά σύνθετο και δεν αφορά μόνο τις ελληνο-ιταλικές σχέσεις. Η δισκογραφία αλλά και οι παρτιτούρες έχουν ήδη προσφέρει σημαντικά εργαλεία στην κατανόηση των σχέσεων που αναπτύχθηκαν μεταξύ των «εθνικών» ρεπερτορίων. Αποτέλεσμα της εν εξελίξει έρευνας είναι ο «Κοσμοπολιτισμός στην Ελληνική Ιστορική Δισκογραφία».

Στο μονόχρωμο εξώφυλλο, με σκίτσο στο οποίο απεικονίζεται κιθαριστής κάτω από ανοιχτό παράθυρο, αναγράφεται ο τίτλος του τραγουδιού (και με λατινικούς χαρακτήρες), ο συνθέτης, ο Έλληνας στιχουργός και ο εκδότης (στην ελληνική και γαλλική γλώσσα).

Πρόκειται για παρτιτούρα με σύστημα τριών πενταγράμμων (δύο για το πιάνο και ένα για τη φωνή), στην οποία οι στίχοι του τραγουδιού καταγράφονται στην ελληνική γλώσσα καθώς και σε μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο. Στη δεύτερη σελίδα, στην αρχή του μουσικού κειμένου, αναγράφεται "Tempo di Valzer".

Στο μονόχρωμο οπισθόφυλλο υπάρχει διαφημιστική καταχώριση του εκδότη με έξι τίτλους από νέες κυκλοφορίας παρτιτουρών, οκτώ τετράστιχα (στην ελληνική γλώσσα και σε μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο), τα οποία υπογράφει ο Guiburdanche, για το μουσικό κατάστημα Δ. Ράλλη, καθώς και οι υπόλοιποι στίχοι του τραγουδιού στην ελληνική γλώσσα καθώς και σε μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο.

Η ιταλική παρτιτούρα του τραγουδιού περιλαμβάνεται στην έκδοση "Il Bel Canto : Album per canto e pianoforte" (σελ. 20-23) που κυκλοφόρησε πιθανώς το 1889 στο Μιλάνο από τις εκδόσεις G. Ricordi e C. (βλ. εδώ). Επίσης η παρτιτούρα κυκλοφόρησε στη Νάπολη, την ίδια χρονιά, ως ειδική έκδοση του Magazzini Italiani E. & A. Melle C. (βλ. εδώ και εδώ).

Στην ελληνική ιστορική δισκογραφία, το τραγούδι ηχογραφήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 8 Μαρτίου 1909 από την Mlle Simonides (Gramophone 12414b - 4-13525).

Έρευνα και κείμενο: Λεονάρδος Κουνάδης και Νίκος Ορδουλίδης

Δημιουργός (Συνθέτης):
Στιχουργός:
[Ναπολιτάνικοι στίχοι: Pessina Giuseppe]
Ελληνικοί στίχοι: Σακελλαρόπουλος Ηρ. Π.
Τόπος έκδοσης:
Σμύρνη
Γλώσσα/ες:
Ελληνικά
Πρώτες λέξεις:
Ξύπν' αγγελάκι μου αγνό
Εκδότης:
Εκδοτικόν Κατάστημα Δ. Κ. Ράλλης, Οδός Ευρωπαϊκή Δίοδος Γιουσούφ, Σμύρνη
Φυσική περιγραφή:
Χαρτί, 32,8 x 25,4 εκ., 4 σελίδες, καλή κατάσταση
Προέλευση:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
202310221425
Άδεια χρήσης:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Για σε πονώ", 2019, https://vmrebetiko.gr/item?id=11352
Στίχοι:
Ξύπν' αγγελάκι μου αγνό
και η αυγή προβάλλει
αχ! το σκοτάδι το πυκνό
θ' αργήσει να 'λθει πάλι

Ξύπνα που τωρα λαχταρώ
στη σιγαλιά μαζί σου
να πω δύο λόγια να χαρώ
στη λατρευτή μορφή σου

Ένα φιλάκι μοναχό
στην αγκαλιά σου δώσ' μου
στα στήθη σ' άφες το πτωχό
τ' αφροπλασμένα φως μου

Για να σου πει με την καρδιά
πως σε λατρεύει τόσο
χίλια φιλιά, αχ ξύπνησε
πουλί μου να σου δώσω

Για σε πονώ, αχ, και πονώ
για σε πονώ, αχ ναι, και πάλι

Ξύπν' αγγελάκι μου αγνό
με το φτερούγισμά σου
πρόφταξε τώρ' αχ πως πονώ
για σε για την καρδιά σου

Αχ, κράτησέ με πια εκεί
που οι παλμοί μας μόνοι
θ' αναμετρούνε τα φιλιά
όσο περνούν οι χρόνοι

Ναι, το δικό σου το φιλί
τον πόνο βαλσαμώνει
κι η αγκαλιά σου το πουλί
που κελαηδεί σκλαβώνει

Ξύπν' αγγελάκι μου αγνό
και η αυγή προβάλλει
μες στο σκοτάδι το πυκνό
για σε πονώ και πάλι

PDF cannot be displayed, please update.

Από την αρχαιότητα, η μουσική καταγραφή αποτέλεσε τον καθαυτό τρόπο οπτικής αναπαράστασης του ηχητικού φαινομένου, άλλοτε με λεπτομέρεια και άλλοτε υπό την μορφή οδηγού. Διαχρονικά, η οπτική αποτύπωση της μουσικής υπήρξε ο μοναδικός τρόπος για την αποθήκευση και την διατήρησή της στο χρόνο, αλλά και το αποκλειστικό μέσο για την αναπαραγωγή της. Σε κάθε περίπτωση, η οπτική μεταφορά θα πρέπει να λογιστεί ως επικουρικό εργαλείο, καθώς η προφορική διάδοση και η αποθήκευση στην μνήμη των καλλιτεχνών αποτέλεσαν τις πλέον διαχρονικές τεχνικές για την διάχυση της μουσικής μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Κατά την επονομαζόμενη σήμερα «κλασική» μουσική περίοδο της Ευρώπης, με τα ισχυρότατα κέντρα παραγωγής της, όπως οι σημερινές Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, και ειδικά στην πορεία της προς τον Ρομαντισμό, η μουσική καταγραφή, η παρτιτούρα, λογίστηκε από ορισμένους συνθέτες ως η καθαυτή ενσάρκωση του έργου τους.

Όπως είναι λογικό, στον νεωτερικό καπιταλιστικό κόσμο, η μουσική καταγραφή, ως το βασικό εργαλείο υποστασιοποίησης της μουσικής, ενέταξε υπό την σκέπη της και ρεπερτόρια τα οποία δεν συνδέθηκαν, δεν διαδόθηκαν και δεν λειτούργησαν με βάση την καταγραφή τους. Αυτό πρόσφερε στα κέντρα πώλησης μουσικών προϊόντων ένα πρόσθετο εργαλείο για την επέκταση του δικτύου δράσης τους: οι μη-λόγιες μουσικές απέκτησαν έναν πρόσφορο τρόπο διακίνησής τους, ενισχύοντας την δημοφιλία τους, ακόμη και σε τόπους πολύ μακρινούς από αυτούς της αρχικής τους δημιουργίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, όμως, το φαινόμενο της ηχογράφησης και αναπαραγωγής του ήχου ήρθε να αναδιατάξει τις σχέσεις, και να αποδιοργανώσει το status quo των εκδοτικών οίκων, διεκδικώντας κομμάτι της αγοράς, προσφέροντας ένα προϊόν εξαιρετικά πιο ολοκληρωμένο και άμεσο. Οι εκδοτικοί οίκοι προσπάθησαν μεν να αντιδράσουν με νομικά μέτρα, κατέστην όμως αδύνατη η ανακοπή της δυναμικής του νέου φαινομένου: η επικράτηση της εμπορικής δισκογραφίας είναι πλέον γεγονός, στο μεγαλύτερο κομμάτι του 20ού αιώνα.

Όσον αφορά τις μη-λόγιες μουσικές, οι εμπορικές έντυπες παρτιτούρες αποτελούν εκδόσεις των μουσικών κειμένων τραγουδιών ή ορχηστρικών κομματιών (για την εκδοτική δραστηριότητα στην Ελλάδα βλ. Lerch-Kalavrytinos, 2003: 4-5). Για τις ανάγκες των παρτιτουρών τα τραγούδια διασκευάζονταν κυρίως (αλλά όχι μόνο) για πιάνο ή για πιάνο και φωνή, σε γενικές γραμμές χωρίς σύνθετα εκτελεστικά ζητούμενα. Οι πολυοργανικές ή οι τεχνικά απαιτητικές ενορχηστρώσεις αποφεύγονταν συστηματικά. Κάτω από τις νότες της μελωδικής ανάπτυξης των τραγουδιστικών μερών τυπώνονταν οι στίχοι και, ενίοτε, και μεταφράσεις τους σε άλλες γλώσσες. Ως επί το πλείστον, οι παρτιτούρες είναι δίφυλλες ή τετράφυλλες και συνοδεύονται από το φιλοτεχνημένο με σχετική θεματολογία εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο.

Η εν λόγω παρτιτούρα περιέχει διασκευή με ελληνικούς στίχους του Ηρ. Π. Σακελλαρόπουλου του ναπολιτάνικου τραγουδιού "Sorrisi e baci" (Χαμόγελα και φιλιά) σε μουσική του Enrico de Leva και στίχους του Giuseppe Pessina.

Οι ιστορικές πηγές υπογραμμίζουν τις στενές σχέσεις μεταξύ της ιταλόφωνης και της ελληνόφωνης μουσικής. Οι συνομιλίες που αναπτύχθηκαν μεταξύ συγκεκριμένων τόπων, όπως τα νησιά του Ιονίου, τα Δωδεκάνησα και η Πάτρα, με ιταλικές πόλεις, και τα αποτελέσματά τους είναι αρκετά ώστε να αναδείξουν τους ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των δύο εθνοπολιτισμικών ομάδων. Επιπλέον, σχέσεις σφυρηλατήθηκαν σε τόπους όπου οι δυο εθνότητες έζησαν μαζί. Όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση της κοσμοπολίτικης Σμύρνης στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, ή σε αυτήν της Νέας Υόρκης, όπου Ιταλοί και Έλληνες μετέβησαν ως μετανάστες. Ερευνώντας το ιστορικό υλικό, φαίνεται ότι ειδικά μία πόλη της ιταλικής χερσονήσου ανέπτυξε ιδιαίτερες σχέσεις με τα μεγάλα αστικά κέντρα όπου πρωταγωνίστησαν ελληνόφωνοι μουσικοί. Πρόκειται για τη Νάπολη και το περίφημο Canzone Napoletana. Οι Έλληνες πρωταγωνιστές δανείστηκαν μουσική ή/και στίχο από προϋπάρχοντα ναπολιτάνικα. Σε πολλές περιπτώσεις, οι οικειοποιήσεις δεν αφορούν μόνο το ναπολιτάνικο τραγούδι αλλά συνολικά το ιταλόφωνο, καθώς συχνά τα πρωτότυπα ναπολιτάνικα μεταφράστηκαν στην ιταλική, από την οποία προέκυψε το δάνειο. Τα τραγούδια αυτά εξέβαλαν στον ελληνόφωνο κόσμο είτε διά της ευθείας οδού, είτε δια της τεθλασμένης, μέσω άλλων ρεπερτοριακών δικτύων. Σε κάθε περίπτωση, η διακίνηση μουσικών αποτελεί ήδη πραγματικότητα πριν τον 20ό αιώνα, με τις περιοδείες των θεατρικών και μουσικών παραστάσεων αλλά και με τα δίκτυα των μουσικών εκδοτικών οίκων. Η δισκογραφία όχι μόνο ενσωματώνεται σε αυτό το πλαίσιο, αλλά διαδραματίζει καίριο ρόλο στον μετασχηματισμό του. Η οικειοποίηση από την πλευρά των Ελλήνων μουσικών είναι διττή: αφορά αφενός τον στίχο ο οποίος πλέον είναι ελληνικός (συχνά, μάλιστα, δεν έχει καμία σχέση με τον πρωτότυπο), αλλά, αφετέρου, αφορά και τις πρακτικές εκτέλεσης: διαφορετικό οργανολόγιο, διαφορετικό τραγουδιστικό ύφος, συχνά διαφοροποιήσεις στις μελωδικές και ρυθμικές φόρμες, αλλά και στις αρμονίες. Οι Έλληνες μουσικοί προσαρμόζουν αυτό που ακούν στη δική τους συνθήκη, με βάση τις δικές τους δυνατότητες. Άλλωστε, η συνθήκη των μαντολίνων, των κιθάρων, των μαρς, της φωνητικής πολυφωνίας και του bel canto φωνητικού ιδιώματος αποτελούν χαρακτηριστικά που φανερώνουν τις επιρροές του Canzone Napoletana στο ελληνόφωνο αστικό λαϊκό τραγούδι. Θα πρέπει, επίσης, να σημειωθεί πως σε ποικίλες περιπτώσεις, συχνά και λόγω της μεγάλης επιτυχίας που γνώρισαν τα τραγούδια διεθνώς, το δίκτυο που τελικά σχηματίζεται είναι εξαιρετικά σύνθετο και δεν αφορά μόνο τις ελληνο-ιταλικές σχέσεις. Η δισκογραφία αλλά και οι παρτιτούρες έχουν ήδη προσφέρει σημαντικά εργαλεία στην κατανόηση των σχέσεων που αναπτύχθηκαν μεταξύ των «εθνικών» ρεπερτορίων. Αποτέλεσμα της εν εξελίξει έρευνας είναι ο «Κοσμοπολιτισμός στην Ελληνική Ιστορική Δισκογραφία».

Στο μονόχρωμο εξώφυλλο, με σκίτσο στο οποίο απεικονίζεται κιθαριστής κάτω από ανοιχτό παράθυρο, αναγράφεται ο τίτλος του τραγουδιού (και με λατινικούς χαρακτήρες), ο συνθέτης, ο Έλληνας στιχουργός και ο εκδότης (στην ελληνική και γαλλική γλώσσα).

Πρόκειται για παρτιτούρα με σύστημα τριών πενταγράμμων (δύο για το πιάνο και ένα για τη φωνή), στην οποία οι στίχοι του τραγουδιού καταγράφονται στην ελληνική γλώσσα καθώς και σε μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο. Στη δεύτερη σελίδα, στην αρχή του μουσικού κειμένου, αναγράφεται "Tempo di Valzer".

Στο μονόχρωμο οπισθόφυλλο υπάρχει διαφημιστική καταχώριση του εκδότη με έξι τίτλους από νέες κυκλοφορίας παρτιτουρών, οκτώ τετράστιχα (στην ελληνική γλώσσα και σε μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο), τα οποία υπογράφει ο Guiburdanche, για το μουσικό κατάστημα Δ. Ράλλη, καθώς και οι υπόλοιποι στίχοι του τραγουδιού στην ελληνική γλώσσα καθώς και σε μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο.

Η ιταλική παρτιτούρα του τραγουδιού περιλαμβάνεται στην έκδοση "Il Bel Canto : Album per canto e pianoforte" (σελ. 20-23) που κυκλοφόρησε πιθανώς το 1889 στο Μιλάνο από τις εκδόσεις G. Ricordi e C. (βλ. εδώ). Επίσης η παρτιτούρα κυκλοφόρησε στη Νάπολη, την ίδια χρονιά, ως ειδική έκδοση του Magazzini Italiani E. & A. Melle C. (βλ. εδώ και εδώ).

Στην ελληνική ιστορική δισκογραφία, το τραγούδι ηχογραφήθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 8 Μαρτίου 1909 από την Mlle Simonides (Gramophone 12414b - 4-13525).

Έρευνα και κείμενο: Λεονάρδος Κουνάδης και Νίκος Ορδουλίδης

Δημιουργός (Συνθέτης):
Στιχουργός:
[Ναπολιτάνικοι στίχοι: Pessina Giuseppe]
Ελληνικοί στίχοι: Σακελλαρόπουλος Ηρ. Π.
Τόπος έκδοσης:
Σμύρνη
Γλώσσα/ες:
Ελληνικά
Πρώτες λέξεις:
Ξύπν' αγγελάκι μου αγνό
Εκδότης:
Εκδοτικόν Κατάστημα Δ. Κ. Ράλλης, Οδός Ευρωπαϊκή Δίοδος Γιουσούφ, Σμύρνη
Φυσική περιγραφή:
Χαρτί, 32,8 x 25,4 εκ., 4 σελίδες, καλή κατάσταση
Προέλευση:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
202310221425
Άδεια χρήσης:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Για σε πονώ", 2019, https://vmrebetiko.gr/item?id=11352
Στίχοι:
Ξύπν' αγγελάκι μου αγνό
και η αυγή προβάλλει
αχ! το σκοτάδι το πυκνό
θ' αργήσει να 'λθει πάλι

Ξύπνα που τωρα λαχταρώ
στη σιγαλιά μαζί σου
να πω δύο λόγια να χαρώ
στη λατρευτή μορφή σου

Ένα φιλάκι μοναχό
στην αγκαλιά σου δώσ' μου
στα στήθη σ' άφες το πτωχό
τ' αφροπλασμένα φως μου

Για να σου πει με την καρδιά
πως σε λατρεύει τόσο
χίλια φιλιά, αχ ξύπνησε
πουλί μου να σου δώσω

Για σε πονώ, αχ, και πονώ
για σε πονώ, αχ ναι, και πάλι

Ξύπν' αγγελάκι μου αγνό
με το φτερούγισμά σου
πρόφταξε τώρ' αχ πως πονώ
για σε για την καρδιά σου

Αχ, κράτησέ με πια εκεί
που οι παλμοί μας μόνοι
θ' αναμετρούνε τα φιλιά
όσο περνούν οι χρόνοι

Ναι, το δικό σου το φιλί
τον πόνο βαλσαμώνει
κι η αγκαλιά σου το πουλί
που κελαηδεί σκλαβώνει

Ξύπν' αγγελάκι μου αγνό
και η αυγή προβάλλει
μες στο σκοτάδι το πυκνό
για σε πονώ και πάλι

Δείτε επίσης