Από την αρχαιότητα, η μουσική καταγραφή αποτέλεσε τον καθαυτό τρόπο οπτικής αναπαράστασης του ηχητικού φαινομένου, άλλοτε με λεπτομέρεια και άλλοτε υπό την μορφή οδηγού. Διαχρονικά, η οπτική αποτύπωση της μουσικής υπήρξε ο μοναδικός τρόπος για την αποθήκευση και την διατήρησή της στο χρόνο, αλλά και το αποκλειστικό μέσο για την αναπαραγωγή της. Σε κάθε περίπτωση, η οπτική μεταφορά θα πρέπει να λογιστεί ως επικουρικό εργαλείο, καθώς η προφορική διάδοση και η αποθήκευση στην μνήμη των καλλιτεχνών αποτέλεσαν τις πλέον διαχρονικές τεχνικές για την διάχυση της μουσικής μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Κατά την επονομαζόμενη σήμερα «κλασική» μουσική περίοδο της Ευρώπης, με τα ισχυρότατα κέντρα παραγωγής της, όπως οι σημερινές Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, και ειδικά στην πορεία της προς τον Ρομαντισμό, η μουσική καταγραφή, η παρτιτούρα, λογίστηκε από ορισμένους συνθέτες ως η καθαυτή ενσάρκωση του έργου τους.
Όπως είναι λογικό, στον νεωτερικό καπιταλιστικό κόσμο, η μουσική καταγραφή, ως το βασικό εργαλείο υποστασιοποίησης της μουσικής, ενέταξε υπό την σκέπη της και ρεπερτόρια τα οποία δεν συνδέθηκαν, δεν διαδόθηκαν και δεν λειτούργησαν με βάση την καταγραφή τους. Αυτό πρόσφερε στα κέντρα πώλησης μουσικών προϊόντων ένα πρόσθετο εργαλείο για την επέκταση του δικτύου δράσης τους: οι μη-λόγιες μουσικές απέκτησαν έναν πρόσφορο τρόπο διακίνησής τους, ενισχύοντας την δημοφιλία τους, ακόμη και σε τόπους πολύ μακρινούς από αυτούς της αρχικής τους δημιουργίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, όμως, το φαινόμενο της ηχογράφησης και αναπαραγωγής του ήχου ήρθε να αναδιατάξει τις σχέσεις, και να αποδιοργανώσει το status quo των εκδοτικών οίκων, διεκδικώντας κομμάτι της αγοράς, προσφέροντας ένα προϊόν εξαιρετικά πιο ολοκληρωμένο και άμεσο. Οι εκδοτικοί οίκοι προσπάθησαν μεν να αντιδράσουν με νομικά μέτρα, κατέστην όμως αδύνατη η ανακοπή της δυναμικής του νέου φαινομένου: η επικράτηση της εμπορικής δισκογραφίας είναι πλέον γεγονός, στο μεγαλύτερο κομμάτι του 20ού αιώνα.
Όσον αφορά τις μη-λόγιες μουσικές, οι εμπορικές έντυπες παρτιτούρες αποτελούν εκδόσεις των μουσικών κειμένων τραγουδιών ή ορχηστρικών κομματιών (για την εκδοτική δραστηριότητα στην Ελλάδα βλ. Lerch-Kalavrytinos, 2003: 4-5). Για τις ανάγκες των παρτιτουρών τα τραγούδια διασκευάζονταν κυρίως (αλλά όχι μόνο) για πιάνο ή για πιάνο και φωνή, σε γενικές γραμμές χωρίς σύνθετα εκτελεστικά ζητούμενα. Οι πολυοργανικές ή οι τεχνικά απαιτητικές ενορχηστρώσεις αποφεύγονταν συστηματικά. Κάτω από τις νότες της μελωδικής ανάπτυξης των τραγουδιστικών μερών τυπώνονταν οι στίχοι και, ενίοτε, και μεταφράσεις τους σε άλλες γλώσσες. Ως επί το πλείστον, οι παρτιτούρες είναι δίφυλλες ή τετράφυλλες και συνοδεύονται από το φιλοτεχνημένο με σχετική θεματολογία εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο.
Η εν λόγω δίφυλλη εμπορική παρτιτούρα περιέχει διασκευή με ελληνικούς στίχους του αμερικανικού τραγουδιού "Indian love call" σε μουσική του Rudolf Friml και στίχους των Otto Harbach και Oscar Hammerstein II. Τους ελληνικούς στίχους έγραψε ο Αιμίλιος Δραγάτσης. Προέρχεται από την πρώτη πράξη της δίπρακτης οπερέτας, ή μιούζικαλ, "Rose-Marie", σε μουσική των Rudolf Friml και Herbert P. Stothart και λιμπρέτο – στίχους των Otto Harbach και Oscar Hammerstein II. Το έργο έκανε πρεμιέρα στο Broadway της Νέας Υόρκης, στη σκηνή του Imperial Theater, στις 2 Σεπτεμβρίου 1924. Τους ελληνικούς στίχους έγραψε ο Αιμίλιος Δραγάτσης.
Στο μονόχρωμο εξώφυλλο αναγράφεται ο τίτλος του τραγουδιού και του έργου, «Ινδιάνικο», «Οπερέττα εις 2 πράξεις», ο συνθέτης και οι εκδότες. Φέρει επίσης χειρόγραφη αφιέρωση «Στη Μίρκα μου, Κατίνα».
Στη δεύτερη σελίδα, πριν από το μουσικό κείμενο, αναγράφεται ο τίτλος του τραγουδιού και της οπερέτας, ο συνθέτης καθώς και τα ονόματα των στιχουργών για τη γαλλική και την ελληνική εκδοχή του τραγουδιού. Φέρει επίσης σφραγίδα του μουσικού οίκου The Starr Piano Co. και διάφανη επικόλληση στην οποία αναγράφεται "Editeur original Francis Salabert, E 1.339".
Το μουσικό κείμενο αποτελείται από σύστημα τριών πενταγράμμων (δύο για πιάνο και ένα για φωνή) και συνοδεύεται από τους στίχους σε τρεις γλώσσες (ελληνικά, γαλλικά και αγγλικά).
Στο ασπρόμαυρο οπισθόφυλλο περιλαμβάνεται η συνέχεια του μουσικού κειμένου και κάτω αριστερά αναγράφεται «Riccardo Frezza».
Για περισσότερα σχετικά με το τραγούδι και την οπερέτα βλέπε εδώ.
Από την αρχαιότητα, η μουσική καταγραφή αποτέλεσε τον καθαυτό τρόπο οπτικής αναπαράστασης του ηχητικού φαινομένου, άλλοτε με λεπτομέρεια και άλλοτε υπό την μορφή οδηγού. Διαχρονικά, η οπτική αποτύπωση της μουσικής υπήρξε ο μοναδικός τρόπος για την αποθήκευση και την διατήρησή της στο χρόνο, αλλά και το αποκλειστικό μέσο για την αναπαραγωγή της. Σε κάθε περίπτωση, η οπτική μεταφορά θα πρέπει να λογιστεί ως επικουρικό εργαλείο, καθώς η προφορική διάδοση και η αποθήκευση στην μνήμη των καλλιτεχνών αποτέλεσαν τις πλέον διαχρονικές τεχνικές για την διάχυση της μουσικής μέσα στον χρόνο και τον χώρο. Κατά την επονομαζόμενη σήμερα «κλασική» μουσική περίοδο της Ευρώπης, με τα ισχυρότατα κέντρα παραγωγής της, όπως οι σημερινές Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία, και ειδικά στην πορεία της προς τον Ρομαντισμό, η μουσική καταγραφή, η παρτιτούρα, λογίστηκε από ορισμένους συνθέτες ως η καθαυτή ενσάρκωση του έργου τους.
Όπως είναι λογικό, στον νεωτερικό καπιταλιστικό κόσμο, η μουσική καταγραφή, ως το βασικό εργαλείο υποστασιοποίησης της μουσικής, ενέταξε υπό την σκέπη της και ρεπερτόρια τα οποία δεν συνδέθηκαν, δεν διαδόθηκαν και δεν λειτούργησαν με βάση την καταγραφή τους. Αυτό πρόσφερε στα κέντρα πώλησης μουσικών προϊόντων ένα πρόσθετο εργαλείο για την επέκταση του δικτύου δράσης τους: οι μη-λόγιες μουσικές απέκτησαν έναν πρόσφορο τρόπο διακίνησής τους, ενισχύοντας την δημοφιλία τους, ακόμη και σε τόπους πολύ μακρινούς από αυτούς της αρχικής τους δημιουργίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, όμως, το φαινόμενο της ηχογράφησης και αναπαραγωγής του ήχου ήρθε να αναδιατάξει τις σχέσεις, και να αποδιοργανώσει το status quo των εκδοτικών οίκων, διεκδικώντας κομμάτι της αγοράς, προσφέροντας ένα προϊόν εξαιρετικά πιο ολοκληρωμένο και άμεσο. Οι εκδοτικοί οίκοι προσπάθησαν μεν να αντιδράσουν με νομικά μέτρα, κατέστην όμως αδύνατη η ανακοπή της δυναμικής του νέου φαινομένου: η επικράτηση της εμπορικής δισκογραφίας είναι πλέον γεγονός, στο μεγαλύτερο κομμάτι του 20ού αιώνα.
Όσον αφορά τις μη-λόγιες μουσικές, οι εμπορικές έντυπες παρτιτούρες αποτελούν εκδόσεις των μουσικών κειμένων τραγουδιών ή ορχηστρικών κομματιών (για την εκδοτική δραστηριότητα στην Ελλάδα βλ. Lerch-Kalavrytinos, 2003: 4-5). Για τις ανάγκες των παρτιτουρών τα τραγούδια διασκευάζονταν κυρίως (αλλά όχι μόνο) για πιάνο ή για πιάνο και φωνή, σε γενικές γραμμές χωρίς σύνθετα εκτελεστικά ζητούμενα. Οι πολυοργανικές ή οι τεχνικά απαιτητικές ενορχηστρώσεις αποφεύγονταν συστηματικά. Κάτω από τις νότες της μελωδικής ανάπτυξης των τραγουδιστικών μερών τυπώνονταν οι στίχοι και, ενίοτε, και μεταφράσεις τους σε άλλες γλώσσες. Ως επί το πλείστον, οι παρτιτούρες είναι δίφυλλες ή τετράφυλλες και συνοδεύονται από το φιλοτεχνημένο με σχετική θεματολογία εξώφυλλο και το οπισθόφυλλο.
Η εν λόγω δίφυλλη εμπορική παρτιτούρα περιέχει διασκευή με ελληνικούς στίχους του αμερικανικού τραγουδιού "Indian love call" σε μουσική του Rudolf Friml και στίχους των Otto Harbach και Oscar Hammerstein II. Τους ελληνικούς στίχους έγραψε ο Αιμίλιος Δραγάτσης. Προέρχεται από την πρώτη πράξη της δίπρακτης οπερέτας, ή μιούζικαλ, "Rose-Marie", σε μουσική των Rudolf Friml και Herbert P. Stothart και λιμπρέτο – στίχους των Otto Harbach και Oscar Hammerstein II. Το έργο έκανε πρεμιέρα στο Broadway της Νέας Υόρκης, στη σκηνή του Imperial Theater, στις 2 Σεπτεμβρίου 1924. Τους ελληνικούς στίχους έγραψε ο Αιμίλιος Δραγάτσης.
Στο μονόχρωμο εξώφυλλο αναγράφεται ο τίτλος του τραγουδιού και του έργου, «Ινδιάνικο», «Οπερέττα εις 2 πράξεις», ο συνθέτης και οι εκδότες. Φέρει επίσης χειρόγραφη αφιέρωση «Στη Μίρκα μου, Κατίνα».
Στη δεύτερη σελίδα, πριν από το μουσικό κείμενο, αναγράφεται ο τίτλος του τραγουδιού και της οπερέτας, ο συνθέτης καθώς και τα ονόματα των στιχουργών για τη γαλλική και την ελληνική εκδοχή του τραγουδιού. Φέρει επίσης σφραγίδα του μουσικού οίκου The Starr Piano Co. και διάφανη επικόλληση στην οποία αναγράφεται "Editeur original Francis Salabert, E 1.339".
Το μουσικό κείμενο αποτελείται από σύστημα τριών πενταγράμμων (δύο για πιάνο και ένα για φωνή) και συνοδεύεται από τους στίχους σε τρεις γλώσσες (ελληνικά, γαλλικά και αγγλικά).
Στο ασπρόμαυρο οπισθόφυλλο περιλαμβάνεται η συνέχεια του μουσικού κειμένου και κάτω αριστερά αναγράφεται «Riccardo Frezza».
Για περισσότερα σχετικά με το τραγούδι και την οπερέτα βλέπε εδώ.
© 2019 ΑΡΧΕΙΟ ΚΟΥΝΑΔΗ