Νεγκρίτα

Το tango αποτελεί ένα από τα βασικά μουσικά στοιχεία της εθνικής ταυτότητας της μοντέρνας Αργεντινής. Γεννιέται στο περιθωριοποιημένο περιβάλλον του λιμανιού του Μπουένος Άιρες, αλλά σύντομα κατακτά την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, όπου το μεταφέρουν περιοδεύοντες Αργεντίνοι μουσικοί και χορευτές κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Η αποδοχή του από τις ανώτερες και μεσαίες τάξεις οφείλεται στον μετασχηματισμό του από μια πολυπολιτισμική μουσική έκφραση του υποκόσμου, σε μια μουσικοχορευτική για τους λευκούς, και στην θεματολογική του κάθαρση από τις απροκάλυπτα αισθησιακές του καταβολές. Οι πρωτογενώς περιθωριακοί τύποι και η προκλητική τους οριακότητα αντικαθίσταται από γραφικούς χαρακτήρες που εμφορούνται από ασίγαστα, πλην όμως στιλιζαρισμένα ερωτικά πάθη. Προκύπτει έτσι ένα «τιθασευμένο» μουσικό είδος που ανακαλεί μια ρομαντική Αργεντινή. Το ταγκό κατακλύζει τα παρισινά καμπαρέ, και η αρχικά στοχευμένη δημοφιλία του σύντομα εξελίσσεται σε πλατιά απήχηση. Δισκογραφικές εταιρείες, συνθέτες και ορχήστρες το διαχειρίζονται ως αναπόσπαστο στοιχείο της δραστηριότητάς τους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η Ελλάδα ενδίδει στην «ταγκομανία». Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου το ταγκό έχει κεντρική θέση στο ρεπερτόριο του ελαφρού τραγουδιού και εμπλουτίζει τους δισκογραφικούς καταλόγους με εκατοντάδες πρωτότυπες συνθέσεις, που συμπληρώνουν τις συστηματικές διασκευές δημοφιλών κομματιών, ευρωπαϊκής κυρίως προέλευσης, που ντύνονται με ελληνικούς στίχους.

Η εν λόγω ηχογράφηση αποτελεί διασκευή με ελληνικούς στίχους του tango "Negrita" σε μουσική του Αργεντινού Duarte και γαλλικούς στίχους του Didier Gold.

Η παρτιτούρα για πιάνο κυκλοφόρησε στο Παρίσι το 1923 από τις εκδόσεις Lucien Brulé.

Ηχογραφήθηκε κυρίως στην ορχηστρική του μορφή σε διάφορα μέρη. Ενδεικτικά:

- Orquesta Típica Augusto P. Berto, Μπουένος Άιρες, 17 Μαΐου 1923 (Victor BA-295 - 73981). Στην ετικέτα του δίσκου εκτός από τον Duarte ως συνθέτης αναφέρεται και ο Augusto Pedro Berto.
- Polyphon Danse Orkester, πιθανόν στο Βερολίνο, 1924 (Nordisk Polyphon S 40477)
- Marcel Valiès, Παρίσι, 11 Ιανουαρίου 1924 (Gramophone BT 321-2 - 2-232389 K2306)
- Turnier-kapelle Dajos Bella, Βερολίνο, 15 Φεβρουαρίου 1927 (Odeon Be 6072 - O-2106 a)
- [Άγνωστη ορχήστρα], Βερολίνο, 1929 (Derby Lb 171 - D.O. 5546b)
- Marcu's Roumanian Orch., πιθανόν στο Βουκουρέστι, 1927 (Edison Bell Electron 12015A - R1081)

Η ελληνική παρτιτούρα με στίχους του Αιμίλιου Δραγάτση κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1924 από τις εκδόσεις Γαϊτάνου - Κωνσταντινίδη -Σταρρ.

Αποτελεί τη μοναδική ηχογράφηση του τραγουδιού στην ελληνική ιστορική δισκογραφία.

Έρευνα και κείμενο: Λεονάρδος Κουνάδης, Γιώργος Ευαγγέλου και Νίκος Ορδουλίδης

Δημιουργός (Συνθέτης):
Στιχουργός:
[Γαλλικοί στίχοι: Gold Didier Ελληνικοί στίχοι: Δραγάτσης Αιμίλιος]
Τραγουδιστές:
Βιδάλης Γιώργος, Σαβαρής Γιώργος
Ορχήστρα-Εκτελεστές:
Μεγάλη ορχήστρα
Διεύθυνση Ορχήστρας:
Κωνσταντινίδης Γρηγόρης
Χρονολογία ηχογράφησης:
1926
Τόπος ηχογράφησης:
Αθήνα
Γλώσσα/ες:
Ελληνικά
Χορός / Ρυθμός:
Ταγκό
Εκδότης:
Odeon
Αριθμός καταλόγου:
GA-1108/A 154305
Αριθμός μήτρας:
Gο 295
Διάρκεια:
3:09
Θέση τεκμηρίου:
Δισκοθήκη Αρχείου Κουνάδη
Φυσική περιγραφή:
Δίσκος 10'' (25 εκατοστών)
Προέλευση:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
Odeon_GA1108_Nengrita
Άδεια χρήσης:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Νεγκρίτα", 2019, https://vmrebetiko.gr/item?id=10355

Το tango αποτελεί ένα από τα βασικά μουσικά στοιχεία της εθνικής ταυτότητας της μοντέρνας Αργεντινής. Γεννιέται στο περιθωριοποιημένο περιβάλλον του λιμανιού του Μπουένος Άιρες, αλλά σύντομα κατακτά την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, όπου το μεταφέρουν περιοδεύοντες Αργεντίνοι μουσικοί και χορευτές κατά την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα. Η αποδοχή του από τις ανώτερες και μεσαίες τάξεις οφείλεται στον μετασχηματισμό του από μια πολυπολιτισμική μουσική έκφραση του υποκόσμου, σε μια μουσικοχορευτική για τους λευκούς, και στην θεματολογική του κάθαρση από τις απροκάλυπτα αισθησιακές του καταβολές. Οι πρωτογενώς περιθωριακοί τύποι και η προκλητική τους οριακότητα αντικαθίσταται από γραφικούς χαρακτήρες που εμφορούνται από ασίγαστα, πλην όμως στιλιζαρισμένα ερωτικά πάθη. Προκύπτει έτσι ένα «τιθασευμένο» μουσικό είδος που ανακαλεί μια ρομαντική Αργεντινή. Το ταγκό κατακλύζει τα παρισινά καμπαρέ, και η αρχικά στοχευμένη δημοφιλία του σύντομα εξελίσσεται σε πλατιά απήχηση. Δισκογραφικές εταιρείες, συνθέτες και ορχήστρες το διαχειρίζονται ως αναπόσπαστο στοιχείο της δραστηριότητάς τους. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η Ελλάδα ενδίδει στην «ταγκομανία». Κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου το ταγκό έχει κεντρική θέση στο ρεπερτόριο του ελαφρού τραγουδιού και εμπλουτίζει τους δισκογραφικούς καταλόγους με εκατοντάδες πρωτότυπες συνθέσεις, που συμπληρώνουν τις συστηματικές διασκευές δημοφιλών κομματιών, ευρωπαϊκής κυρίως προέλευσης, που ντύνονται με ελληνικούς στίχους.

Η εν λόγω ηχογράφηση αποτελεί διασκευή με ελληνικούς στίχους του tango "Negrita" σε μουσική του Αργεντινού Duarte και γαλλικούς στίχους του Didier Gold.

Η παρτιτούρα για πιάνο κυκλοφόρησε στο Παρίσι το 1923 από τις εκδόσεις Lucien Brulé.

Ηχογραφήθηκε κυρίως στην ορχηστρική του μορφή σε διάφορα μέρη. Ενδεικτικά:

- Orquesta Típica Augusto P. Berto, Μπουένος Άιρες, 17 Μαΐου 1923 (Victor BA-295 - 73981). Στην ετικέτα του δίσκου εκτός από τον Duarte ως συνθέτης αναφέρεται και ο Augusto Pedro Berto.
- Polyphon Danse Orkester, πιθανόν στο Βερολίνο, 1924 (Nordisk Polyphon S 40477)
- Marcel Valiès, Παρίσι, 11 Ιανουαρίου 1924 (Gramophone BT 321-2 - 2-232389 K2306)
- Turnier-kapelle Dajos Bella, Βερολίνο, 15 Φεβρουαρίου 1927 (Odeon Be 6072 - O-2106 a)
- [Άγνωστη ορχήστρα], Βερολίνο, 1929 (Derby Lb 171 - D.O. 5546b)
- Marcu's Roumanian Orch., πιθανόν στο Βουκουρέστι, 1927 (Edison Bell Electron 12015A - R1081)

Η ελληνική παρτιτούρα με στίχους του Αιμίλιου Δραγάτση κυκλοφόρησε στην Αθήνα το 1924 από τις εκδόσεις Γαϊτάνου - Κωνσταντινίδη -Σταρρ.

Αποτελεί τη μοναδική ηχογράφηση του τραγουδιού στην ελληνική ιστορική δισκογραφία.

Έρευνα και κείμενο: Λεονάρδος Κουνάδης, Γιώργος Ευαγγέλου και Νίκος Ορδουλίδης

Δημιουργός (Συνθέτης):
Στιχουργός:
[Γαλλικοί στίχοι: Gold Didier Ελληνικοί στίχοι: Δραγάτσης Αιμίλιος]
Τραγουδιστές:
Βιδάλης Γιώργος, Σαβαρής Γιώργος
Ορχήστρα-Εκτελεστές:
Μεγάλη ορχήστρα
Διεύθυνση Ορχήστρας:
Κωνσταντινίδης Γρηγόρης
Χρονολογία ηχογράφησης:
1926
Τόπος ηχογράφησης:
Αθήνα
Γλώσσα/ες:
Ελληνικά
Χορός / Ρυθμός:
Ταγκό
Εκδότης:
Odeon
Αριθμός καταλόγου:
GA-1108/A 154305
Αριθμός μήτρας:
Gο 295
Διάρκεια:
3:09
Θέση τεκμηρίου:
Δισκοθήκη Αρχείου Κουνάδη
Φυσική περιγραφή:
Δίσκος 10'' (25 εκατοστών)
Προέλευση:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
Odeon_GA1108_Nengrita
Άδεια χρήσης:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Νεγκρίτα", 2019, https://vmrebetiko.gr/item?id=10355

Σχετικά τεκμήρια

Δείτε επίσης