Ξενύχτηδες

PDF cannot be displayed, please update.

Η εν λόγω τετρασέλιδη παρτιτούρα περιέχει το τραγούδι «Ξενύχτηδες» από την επιθεώρηση «Πειρασμός 1920», σε μουσική Ερμή Πόγγη και κείμενο-στίχους Αιμίλιου Δραγάτση. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 17 Ιουνίου 1920 στο θέατρο «Πανόραμα» από τον θίασο Σαμαρτζή.

Το εξώφυλλο της παρτιτούρας είναι μονόχρωμο και κοσμείται από γραφιστική σύνθεση. Αναγράφονται τα ονόματα των δημιουργών, του εκδότη και η επιθεώρηση από την οποία προέρχεται το τραγούδι.

Πρόκειται για παρτιτούρα με σύστημα τριών πενταγράμμων (δύο για το πιάνο και ένα για το τραγούδι). Στο κάτω μέρος των σελίδων του μουσικού κειμένου αναγράφεται ο κωδικός «Μ. 48 Γ». Στην τρίτη σελίδα υπάρχει μονόγραμμα του Ριχάρδου Φρέτσα και στο μονόχρωμο οπισθόφυλλο διαφημιστική καταχώρηση του Μουσικού Οίκου Γαϊτάνου.

Για περισσότερα σχετικά με το τραγούδι και τη σχέση του με άλλα «εθνικά» ρεπερτόρια, αντικείμενο της εν εξελίξει έρευνας «Kοσμοπολιτισμός στην Ελληνική Ιστορική Δισκογραφία», βλέπε εδώ.

Δημιουργός (Συνθέτης):
Στιχουργός:
Δραγάτσης Αιμίλιος
Σκιτσογράφος/Ζωγράφος:
[Βαρδακώστας Δομένικος ;]
Χρονολογία έκδοσης:
1918
Τόπος έκδοσης:
Αθήνα
Γλώσσα/ες:
Ελληνικά
Πρώτες λέξεις:
Πώς θες να κλείσω μάτι πια
Εκδότης:
Γαϊτάνος, Αθήνα
Έκδοση:
1
Κωδικός έκδοσης:
Μ. 48 Γ.
Πρωτότυπα δικαιώματα:
Γαϊτάνος Μιχαήλ
Χειρόγραφο σημείωμα:
Ναι (στη σελ. 2)
Φυσική περιγραφή:
Χαρτί, 31,4 Χ 23,8 εκ., 4 σελίδες, καλή κατάσταση
Προέλευση:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
201804051540_D
Άδεια χρήσης:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Ξενύχτηδες", 2019, https://vmrebetiko.gr/item?id=1977
Στίχοι:
Πώς θες να κλείσω μάτι πια
που η φτωχή μου η καρδιά
σαν ξυπνητήρι πια κτυπά
για σε π' αιώνια θ' αγαπά

Το βλέπω αγάπη μου χρυσή
αλλά σ' αυτό τι φταις εσύ
ο έρωτας σαν ξαγρυπνά
ποιος τον ξενύχτη τον περνά

Στης νύχτας τη σιγαλιά
σαν γέρνει η ζωή
στ' αστέρια μια φωλιά
ζητάμ' εμείς ως το πρωί

Και σαν χαράζ' η αυγή
και ψάλλουν τα πουλιά
αχ, πριν ο ήλιος βγει
θε να βρεθούμε αγκαλιά

Αχ! για θυμήσου και για πες
πόσες σε γέλασα βραδιές
ίσαμε νά 'ρθω η φτωχιά
στο πρώτο μας ξενύχτι πια

Μονάχο μ' άφηνες κακιά
μες στη τρελή αστροφεγγιά
και μες στα ξημερώματα
μου έκαμες καμώματα

Πώς ήθελα στη σκοτεινιά
να σ' έχω πάντα συντροφιά
μα έλα που κι αυτή η νυχτιά
θα ξημερώσει η κακιά

Αν ήμουν πλάστης τ' ουρανού
κι είχα τη δύναμη εκεινού
για το χατίρι σου καλέ
δεν θα ξημέρωνα ποτέ!

PDF cannot be displayed, please update.

Η εν λόγω τετρασέλιδη παρτιτούρα περιέχει το τραγούδι «Ξενύχτηδες» από την επιθεώρηση «Πειρασμός 1920», σε μουσική Ερμή Πόγγη και κείμενο-στίχους Αιμίλιου Δραγάτση. Παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 17 Ιουνίου 1920 στο θέατρο «Πανόραμα» από τον θίασο Σαμαρτζή.

Το εξώφυλλο της παρτιτούρας είναι μονόχρωμο και κοσμείται από γραφιστική σύνθεση. Αναγράφονται τα ονόματα των δημιουργών, του εκδότη και η επιθεώρηση από την οποία προέρχεται το τραγούδι.

Πρόκειται για παρτιτούρα με σύστημα τριών πενταγράμμων (δύο για το πιάνο και ένα για το τραγούδι). Στο κάτω μέρος των σελίδων του μουσικού κειμένου αναγράφεται ο κωδικός «Μ. 48 Γ». Στην τρίτη σελίδα υπάρχει μονόγραμμα του Ριχάρδου Φρέτσα και στο μονόχρωμο οπισθόφυλλο διαφημιστική καταχώρηση του Μουσικού Οίκου Γαϊτάνου.

Για περισσότερα σχετικά με το τραγούδι και τη σχέση του με άλλα «εθνικά» ρεπερτόρια, αντικείμενο της εν εξελίξει έρευνας «Kοσμοπολιτισμός στην Ελληνική Ιστορική Δισκογραφία», βλέπε εδώ.

Δημιουργός (Συνθέτης):
Στιχουργός:
Δραγάτσης Αιμίλιος
Σκιτσογράφος/Ζωγράφος:
[Βαρδακώστας Δομένικος ;]
Χρονολογία έκδοσης:
1918
Τόπος έκδοσης:
Αθήνα
Γλώσσα/ες:
Ελληνικά
Πρώτες λέξεις:
Πώς θες να κλείσω μάτι πια
Εκδότης:
Γαϊτάνος, Αθήνα
Έκδοση:
1
Κωδικός έκδοσης:
Μ. 48 Γ.
Πρωτότυπα δικαιώματα:
Γαϊτάνος Μιχαήλ
Χειρόγραφο σημείωμα:
Ναι (στη σελ. 2)
Φυσική περιγραφή:
Χαρτί, 31,4 Χ 23,8 εκ., 4 σελίδες, καλή κατάσταση
Προέλευση:
Αρχείο Κουνάδη
Αναγνωριστικό:
201804051540_D
Άδεια χρήσης:
cc
Παραπομπή:
Αρχείο Κουνάδη, "Ξενύχτηδες", 2019, https://vmrebetiko.gr/item?id=1977
Στίχοι:
Πώς θες να κλείσω μάτι πια
που η φτωχή μου η καρδιά
σαν ξυπνητήρι πια κτυπά
για σε π' αιώνια θ' αγαπά

Το βλέπω αγάπη μου χρυσή
αλλά σ' αυτό τι φταις εσύ
ο έρωτας σαν ξαγρυπνά
ποιος τον ξενύχτη τον περνά

Στης νύχτας τη σιγαλιά
σαν γέρνει η ζωή
στ' αστέρια μια φωλιά
ζητάμ' εμείς ως το πρωί

Και σαν χαράζ' η αυγή
και ψάλλουν τα πουλιά
αχ, πριν ο ήλιος βγει
θε να βρεθούμε αγκαλιά

Αχ! για θυμήσου και για πες
πόσες σε γέλασα βραδιές
ίσαμε νά 'ρθω η φτωχιά
στο πρώτο μας ξενύχτι πια

Μονάχο μ' άφηνες κακιά
μες στη τρελή αστροφεγγιά
και μες στα ξημερώματα
μου έκαμες καμώματα

Πώς ήθελα στη σκοτεινιά
να σ' έχω πάντα συντροφιά
μα έλα που κι αυτή η νυχτιά
θα ξημερώσει η κακιά

Αν ήμουν πλάστης τ' ουρανού
κι είχα τη δύναμη εκεινού
για το χατίρι σου καλέ
δεν θα ξημέρωνα ποτέ!

Σχετικά τεκμήρια

Δείτε επίσης